فرصت ، سستى نورزيدند و حملات خود را متوجه پيامبر نور و رحمت نمودند و خواستند او را از پاى در آورند [ و اعضايش را پاره پاره كنند ] . عتبه پسر ابى وقاص ، سنگى بينداخت و به صورت پيامبر خورد ، دندان پيشين طرف راست فك پايين وى را شكست ، لبش زخمى شد . عبد اللّه پسر شهاب زهرى نيز به صورتش زد و مجروح نمود . سوارى ستيزه‌جو به نام عبد اللّه پسر قمئه با شمشير ، ضربهء محكمى بر دوش حضرت وارد آورد كه بيشتر از يك ماه از درد ، رنج مىبرد . و چون دو دست لباس زرهى به تن داشت ، شمشير ، كارگر نشد . ضربهء دوم را محكم به صورتش زد . دو حلقه از حلقه‌هاى مغفر ( كلاه‌خود ، كلاه زرهى ) در گونه‌اش فرو رفت و گفت : اينها را بگير . من ابن قمئه هستم . پيامبر در حالى كه خون صورتش را مىزدود ، گفت : « أقمأك اللّه » : خداوند خوار و زبونت كند . « 1 » ( 1 ) در صحيح آمده كه : دندان پيشين پيامبر را شكستند و سر و صورتش را زخمى كردند . در در آن حال كه خون مىآمد ، گفت : چگونه ممكن است قومى كه صورت پيامبرشان را زخمى كرده و دندانش را شكسته‌اند ، رستگار شوند ، حال آن كه آنها را به سوى حق فرا مىخواند . تا اين آيه نازل شد : « لَيْسَ لَكَ مِنَ الْأَمْرِ شَيْءٌ أَوْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ أَوْ يُعَذِّبَهُمْ فَإِنَّهُمْ ظالِمُونَ . » « 2 » : [ هيچ يك از اين كارها در اختيار تو نيست . يا خدا بر آنان مىبخشايد ، يا عذابشان مىكند ؛ زيرا آنان ستمكارند . ] ( 2 ) از طبرانى نقل شده كه پيامبر گفت : « خشم تند خدا عليه آنان كه صورت پيامبرش را خونين كردند ، برافروخت . » و پس از ساعتى چنين فرمود : « بار الها ! اين قوم مرا هدايت كن ؛ چون نادانند . » « 3 » بىگمان هدف مشركان ، پايان دادن به حيات مبارك پيامبر بود كه سعد پسر ابى وقاص و طلحه پسر عبيد اللّه ، آن دو يار قريشى رشادتهاى بىنمونه از خود نشان دادند و دلاورانه

--> ( 1 ) - خدا دعاى پيغمبر را مجاب فرمود . ابن عائذ مىگويد : ابن قمئه به ميان خانواده‌اش بازگشت . روزى گله‌اش را به چرا به كوه برد و آنها را تا قلّهء كوه راند . بزى از بزها او را شاخ زد و از كوه سقوط كرد و تكه تكه شد . طبرانى مىگويد : بزى كوهى ابن قمئه را شاخ زد و از بالاى كوه پرت نمود و قطعه‌قطعه شد . ( فتح البارى ) ( 2 ) - آل عمران / 128 . ( 3 ) - كتاب شفاى قاضى عياض ، 1 / 81 .